Pierwsze spotkanie .

Rozdział 1: Pierwsze spotkanie 

*Oczami Harry'ego *
     Znowu to samo, znowu ktoś podchodzi do półki, bierze bluzkę, chowa pod kurtkę i ucieka. Łapię go, mówię, że ma zapłacić. On oddaje i wraca do domu. 
Dzień jak co dzień, nic nowego.
*
     Stoję znudzony obok kas i odliczam czas pozostały do powrotu do domu. Jeszcze tylko pół godziny - myślę. 

- Dzień dobry - słyszę najpiękniejszy głos, jaki kiedykolwiek słyszałem, odwracam się i widzę pięknego chłopaka, mniej więcej w moim wieku, który właśnie wchodzi do sklepu z uśmiechem na twarzy. Moje usta się nie zamykają, a ja nie wiem co z sobą zrobić.

     Obserwuję chłopaka idącego w stronę działu z butami, wybiera kilka par i je mierzy, odchodzi dalej. Już chciałem za nim iść, gdy przypomniało mi się, że jestem w pracy i muszę tu stać i patrzeć, czy nikt nic nie kradnie.

     Czemu nie poszedłem na studia? Jestem cholernym leniem. Mogłem siedzieć w biurze i zarabiać masę pieniędzy, a stoję w sklepie jako desperacko chcący zarobić kilka funtów ochroniarz...

     Chłopak podchodzi do kasy i płaci za zakupy. W momencie, w którym przekroczył bramkę, ta zaczęła piszczeć. Zatrzymał się, nie wiedząc o co chodzi. Podszedłem do niego.

- Przepraszam, ja nic nie ukradłem, nie mam pojęcia jak to się stało... - tłumaczy się chłopak.
-Muszę pana przeszukać - powiedziałem podchodząc do chłopaka o urodzie anioła - bez skrzydeł - oczywiście.
-Jasne – powiedział, podając swoją torbę.
     Wziąłem od niego torbę i znalazłem bluzkę, damski top. Spojrzałem na niego pytająco. Popatrzył mi w oczy. Utonąłem w nich, są piękne – niebieskie, niczym ocean.
     Usłyszałem chrząknięcie.
- Przepraszam, musiałem to wziąć przez pomyłkę. Po co by mi była damska bluzka? – spytał z uśmiechem.
- Jasne, już ją odnoszę – powiedziałem i poszedłem do działu z damskimi bluzkami. Powiesiłem ją na wieszaku, kiedy zza metki wysunęła się karteczka:

Cześć 
Zadzwoń: 687947596
Louis xx

     Zamarłem.
     Miałem zadzwonić? 
     A może to tylko głupi żart?
     Co ja mam zrobić?

     Nawet nie zauważyłem, kiedy nadeszła dwudziesta i moja zmiana się skończyła. Poszedłem na zaplecze, przebrałem się, wziąłem torbę i zadzwoniłem do mojego współlokatora, Liama, żeby po mnie przyjechał.

- Cześć Li.
- No siema – odpowiedział.
- Właśnie skończyłem pracę. Przyjedziesz po mnie? Nie chce mi się iść na autobus.
- Jasne, będę z Zaynem.
- Czekam.

     Zayn jest chłopakiem Liama. Cieszę się z ich związku, ale odrobinę im zazdroszczę. Też chciałbym mieć kogoś, kto będzie mnie kochał i rozpieszczał.
     Poszedłem na parking, tak jak mnie prosił i usiadłem na ławce, rozmyślając o Louim, bo prawdopodobnie tak miał na imię ten chłopak. Usłyszałem klakson. Po chwili przed moimi oczami ukazał się srebrny samochód Payne’a.
     Wszedłem na tylne siedzenie, bo z przodu siedział Liam z Zaynem.

- Siema, chłopaki – przywitałem się.
- Cześć, młody! – powiedzieli równo i roześmiali się. Musnęli delikatnie swoje usta.
- Jedziemy? – spytałem zdegustowany.
- Jasne. Dzisiaj nocuje u nas Zayn, ok? – spytał Liam.
- Dobrze. 

     Usiadłem wygodnie, a samochód ruszył. Czekało na nas jakieś piętnaście minut drogi. Oparłem głowę o szybę i znowu zacząłem rozmyślać o chłopaku ze sklepu. 

- Zgadzasz się? – usłyszałem.
- Na co? – powiedziałem, nie wiedząc o co chodzi.
- Pytałem się, czy idziesz dzisiaj z nami na imprezę, coś ty taki zamyślony?
- Nie, dziękuje, dzisiaj chyba wolę zostać w domu, po prostu jestem zmęczony.
- To my też nie idziemy – powiedział Zayn.
- Nie no, chłopaki, wy idźcie, nie martwcie się o mnie. Zostanę w domu.
- Ale mi się odechciało – mruknął Malik.
     Pojechaliśmy do domu, a pierwszą rzeczą, którą zrobiłem, było wbiegnięcie do łazienki i włączenie prysznica. Przebrałem się.

     Zszedłem na dół, i już na schodach zobaczyłem Zayna siedzącego okrakiem na kolanach Liama i całującego mu szyję.
- Och, jesteś już – powiedział brunet i strącił Mulata na kanapę.
- Oglądasz z nami? – spytał Malik.
- A co macie?
- Kevin.
- Mogłem się tego spodziewać – powiedziałem z uśmiechem na twarzy.
     Usiadłem obok nich i powiedziałem:
- Spotkałem dziś fajnego chłopaka i on mi dał swój numer. Myślicie, że mam zadzwonić?
- Jasne! – krzyknął Liam 
- Ładny jest? Jak ma na imię? Ile ma lat? Gdzie go spotkałeś? Poznasz nas z nim? – dopytywał Zayn.
- Jest piękny, ma na imię Louis, nie wiem, ile ma lat. Nie znam go za bardzo.

- Dzwoń, do cholery! 
- No dobra, ale co mam powiedzieć? 
- Przedstaw się, spytaj się go czy się z tobą umówi – wyjaśnił Liam.
            Wyciągnąłem telefon i przepisałem numer z karteczki. Trzęsącą się ręką wcisnąłem zieloną słuchawkę i przyłożyłem komórkę do ucha
- Halo? – usłyszałem jego głos.
- Um, cześć – odpowiedziałem.
- Cześć. Z kim mam przyjemność rozmawiać? – spytał.
- Jestem Harry, Harry Styles, ochroniarz. Spotkaliśmy się dzisiaj i zostawiłeś mi swój numer…
- Och, zadzwoniłeś? Myślałem, że nie interesują cię faceci i zaczniesz się ze mnie śmiać.
- Czemu miał bym się śmiać? – spytałem.
- Bo jestem napalonym na ochroniarza z pobliskiej galerii handlowej gejem? – powiedział ironicznie.
- Sam jestem gejem. – odpowiedziałem cicho.
Cisza w słuchawce.
- Um, umówisz się ze mną? – spytałem jąkając się.
- Czy to randka?
- Tak. Tak mi się wydaje.
- Jasne, że się z tobą omówię. Jutro w parku?
- Jasne. To o siedemnastej?
- O siedemnastej – usłyszałem. 
- Do zobaczenia.

- Tak, do zobaczenia.

________________________________________________

Hej pierwszy rozdział . Przepraszam za jakiekolwiek błędy .
Następny rozdział zobaczycie w następną sobote i myślę , że będzie dłuższy .
Zapraszam do komentowanie